Van Paul W.S. Andersons Death Race verwachtte ik: een stoïcijnse Mila Jovovich, lachwekkende sterfscènes, een overdosis ernst, Jovovich die niet moet samenwerken met haar echtgenoot, digitale effecten waar de zeroes zich voor zouden schamen, een totaal gebrek aan humor en/of zelfreflectie en acteurs die hun kwaliteiten verspillen.
Niets daarvan.
Wat Andersons Death Race wel bood was: geen Mila Jovovich, wel zwaargewichten Jason Statham, Ian McShane, Jason Clarke en de ijskoude Joan Allen, pulpkoning Roger Corman als uitvoerend producent (hij was ook betrokken bij de originele pulpklassieker uit 1975), een overdosis bloederig geweld en diepdonker gekleurde (en toch ook relativerende) humor, geen Jovovich, geen computerspelletje als basis en heerlijke en genietbare en zichzelf totaal niet serieus nemende pulp.
En, het allerbelangrijkste: geen Jovovich.
Death Race is – voor Andersons doen – nog best goed. Hij kan heus wel een vermakelijke actiefilm draaien. Gewoon een kwestie van beter basismateriaal.
En hij doet er goed aan om Jovovich niet te regisseren. Het koppel zal ongetwijfeld veel lol hebben op de set, het resulteert gewoon niet in hun beste werk. Want ja, Jovovich kan acteren. Zie bewijsstukken Dazed & Confused en The Million Dollar Hotel. (Voor Anderson verwijs ik naar Event Horizon).
Wel jammer van de twee volstrekt onnodige vervolgen die zwaar ondermaats presteren. Zelfs Anderson zou het beter doen. Maar daar heb ik het een andere keer nog wel over.
Mijn Letterboxd-oordeel: 3.5