Zo. Met A Good Day to Die Hard heb ik eindelijk de bekende filmserie afgesloten. De vraag is nu nog hoe ik in godsnaam om en nabij de vierhonderd woorden besteed aan een film die eigenlijk vijf delen lang hetzelfde stramien volgt. Ik wil in elk geval nog heel graag iets weten van Bruce Willis. Wat bezielde hem om met deze hekkensluiter de nalatenschap van Die Hard vol gaten te schieten? Het is dankzij die explosieve klassieker uit de jaren tachtig dat hij überhaupt een filmcarrière kreeg. Waarom spuugt hij zo onverholen in het gezicht van zijn succes?
Hoezo stond hij het toe dat Skip Woods het karakter van John McClane reduceerde tot een zielig hoopje “vader”? Van rouwdouwer met een klein hartje tot een wapendragende weekneus die de band met zijn zoon Jack wil herstellen en verdwaasd verdwaald raakt in diens spionageplan. Is het komisch bedoeld, dat John respect eist als vaderfiguur? Hoe betrokken was hij ook alweer in het leven van zijn kinderen? Oh ja, dat kwam nauwelijks aan bod in voorgaande delen.
Toch wordt het suffe en jankerige verhaal, dat er zo met de haren bij is gesleept dat het gewoon pijn doet aan de ogen, er stug doorheen geramd en bediscussiëren John en Jack hun relatie terwijl ze de kogels en granaten van schietgrage terroristen moeten ontwijken.
Misschien volgde hij de woorden van Eddie Murphy: “Every bad decision I made is based on money”. Ik heb geen idee hoeveel Willis ontving voor A Good Day to Die Hard, ik hoop dat het een getal met veel nullen is geweest. En hé, misschien vond hij het wel geinig om samen te spelen met Jai Courtney (ruim anderhalf uur lang starend met een intens norse blik), Sebastian Koch (niet onthouden wie hij hier voorstelt) en Yulia Signir (puur bedoeld als half ontbloot oogsnoep).
A Good Day to Die Hard is een bodemloze put vol domme zinloosheid, puur bedoeld om het publiek te “verwennen” met orgastische geweldsscènes. Ik bedoel, als John en zoonlief Jack verstoken zijn van chemie of diepgang, hoezo moet ik dan mijn adem inhouden als ze door een helikopter worden beschoten?
De grootste grap: Willis wilde serieus nog een zesde deel maken, om daarna voorgoed afscheid te nemen van John McClane. Verrassend genoeg is dat vervolg er niet meer van gekomen. Ik denk dat A Good Day to Die Hard de geest van de serie vroegtijdig om zeep heeft geholpen.
Dus, nogmaals mijn vraag, wat ging er in godsnaam door Willis heen toen hij dit wanproduct accepteerde. Wie zal het zeggen. Alles wat rest is een “actiefilm” (ik gebruik de genreduiding hier héél losjes) die snel vergeten dient te worden.