Na het helemaal niet zo onaardige Resident Evil gaf Paul W.S. Anderson de regiestoel aan Alexander Witt voor Resident Evil: Apocalypse. Om het de kijker niet onnodig lastig te maken begint Witt met een keurige samenvatting van het eerste deel (er ontsnapt een virus en er lopen zombies rond) en blijft die terublik gedurende de film herhalen.
Net zolang tot hij er zeker van is dat wij, simpele kijkers, de noodzakelijke voorgeschiedenis van Resident Evil: Apocalypse begrijpen. Een blauw virus en heel veel zombies.
Oké. Prima. Misschien dat fans van het eerste uur inderdaad die specifieke en essentiële details gemist hebben. Wie weet plaatst de instapper vraagtekens bij het bezopen universum van Resident Evil: Apocalypse. Daarnaast is het van belang de doelgroep, pubers met korte aandachtsspanne, goed te bedienen. Natuurlijk moet de kracht van herhaling toe worden gepast. Dus: een ontsnapt virus en hapgrage zombies.
Is dat duidelijk genoeg? Kan Witt zich dan eindelijk concentreren op wat ertoe doet? Mag hij eens fatsoenlijk aandacht besteden aan het sentimenteel bedoelde verhaaltje, de generieke actie en misplaatste grappen, het rondlopende oogsnoep (tenzij Sienna Guillory en Sandrine Holt andere rollen vervullen) en de in het rond schoppende Milla Jovovich?
Zo gidst Witt ons naar het einde, alwaar een loeispannend bedoelde cliffhanger ons hongerig dient te maken voor het vervolg. Wat blijkt? Resident Evil: Apocalypse is de opmaat naar iets groters. Co-schrijver Anderson heeft nog veel meer ideeën die hij uit wil werken.
Wedden dat in deel drie alles samenkomt? Al durf ik wel te raden waar het over zal gaan.
Mijn Letterboxd-oordeel: 1/5
Resident Evil: Apocalypse op IMDb.