Stel je voor: het is 1992. Als argeloze kijker kom je toevallig op Ghostwatch, een speciaal programma van de BBC waarin het “engste spookhuis van Engeland” wordt onderzocht. Michael Parkinson presenteert. Kijkers bellen om spookervaringen te delen. Een nuchtere scepticus discussieert met een overtuigd spookgelover.
Parkinson is een gerespecteerd journalist, de BBC een serieuze zender. Dus je weet, dit is echt. Je weet ook, spookverhalen scoren. Je redeneert, de BBC doet er eens een keer aan mee.
Prima. Je blijft kijken. Want waarom niet. Een spannend avondje met geesten. Leuk toch? Geen enkele reden om je zorgen te maken.
Tot het echt gaat spoken, de uitzending ontspoort en Ghostwatch abrupt stopt. Boem. Dat was het. Klaar.
Je bent verbijsterd. Totaal in verwarring. Wat is er gebeurd? Hebben spoken de BBC gedwarsboomd? Is het nou echt van dat spookhuis? Was boeman “Pipes” toch geen bedenksel van twee jonge meisjes?
De cruciale hint in het begin: “Written by Stephen Volk”. Ofwel, niet echt. Geconstrueerd. Ghostwatch is fictie. Maar dat heb je gemist. En zonder internet geen antwoorden. Geen wonder dat je doodsbenauwd bent. Dat dit programma diepe indruk maakt.
Ghostwatch is griezelgeschiedenis. Met een stevig prijskaartje (heel Engeland PTSS), maar toch. Een genre-klassieker.
