Met Final Destination: Bloodlines is de macabare grap van de horrorreeks zes keer trouw herhaald. Geen variaties, geen verrassingen. Alleen de premisse van visioenen en de komst van de Dood. Dan kan ik de afzonderlijke delen net zo goed rangschikken en van puntig jury-commentaar voorzien.
6. The Final Destination: iedereen die aan deel vier heeft meegewerkt moet ik het nageven: ze hadden lef om deze povere “horrorfilm” uit te brengen. De 3D-effecten zullen ongetwijfeld goed gewerkt hebben in de bioscopen (“kijk uit, een champagnekurk.”) Halve ster.
5. Final Destination 5: één ster, voor de turnersterfscène. Te lullig om zó aan je eind te komen.
4. Final Destination 3: na het behoorlijk tweede deel draaide het om lui geldgraaien. Kris Lemche (je weet wel, die van My Little Eye) doet het aardig. Eén ster.
3. Final Destination: macabere grap zonder punchline. Flauwe anticlimax. Lekker hysterisch. Drie sterren.
2. Final Destination 2: net iets meer ambigue dan deel één. Is de Dood echt verloren zieltjes aan het opjagen? Of speelt paranoia ook een rol? Drie en een halve ster.
1. Final Destination: Bloodlines: bevat de beste openingssequentie uit de franchise. Daarna leiden huis-tuin-en-keuken ongelukjes tot bloederige taferelen. Zwaar over de top en weinig logisch, maar dit is oh zo genietbaar voor de horrorfan. Drie en een halve ster.
Je kan mij ook volgen via Bluesky en Letterboxd.