Als je het mij vraagt dankt Beetlejuice zijn bestaansrecht aan de hypernerveuze knetterenergie van Michael Keaton. Hij was het die van Tim Burtons prettig gestoorde spookhuisfilm een aangename rit maakte. Hetzelfde geldt voor Beetlejuice Beetlejuice, het vervolg waarvan je je kan afvragen of echt iemand erop zat te wachten.
Keaton is nog steeds het charismatische en stennis schoppende duveltje dat als een wervelwind door de film raast en zich als ultieme anarchist van gene zijde geen zak aantrekt van de door hem achtergelaten puinhopen. Geef hem de hoofdrol en het komt verder wel goed, zou je zeggen.
Waarom dan ging Burton aan de slag met vage en onuitgewerkt personages en verhaalijntjes? Monica Bellucci, het verknipte geval Jeremy (is een film op zich waard) en de ontroerend bedoelde familiereünie hebben wel met grappenmaker Beetlejuice te maken, het is ook vulsel wat met knip- en plakwerk een geheel moet vormen. Volgens mij had Burton weinig zin in die opvulling gezien hij met een rotgang door het papierdunne scenario stoomt.
Met Keaton onder de schijnwerpers wordt Beetlejuice Beetlejuice wel degelijk een spannende en hilarische achtbaanattractie. Omdat Burton zo vreselijk met het draaiboek staat te klungelen is het verder nogal rommelig en onsamenhangend. Drie sterren.
En vooruit, een onzichtbare bonusster voor de muziek van Scott Weiland. Die obscure nummers hoor je zelden nog.
Mijn Letterboxd-oordeel: 3/5
Beetlejuice Beetlejuice op IMDb.