Toen Bernardo Bertolucci in 2013 ons land bezocht voor College Tour vertelde hij over Last Tango in Paris en beweerde dat Maria Schneider niet op de hoogte was van de afschuwelijke “boterscène” (het moment waarop haar personage anaal verkracht wordt door de door Marlon Brando gespeelde Paul). Later verduidelijkte hij dat Schneider heus wel wist wat er in de scène zou gebeuren. Alleen niet hoe.
Hij wilde een authentieke reactie (heel logisch, waarom zou je anders een acteur vragen) en dus moest Schneider overvallen worden. Hoeveel ervan waar is blijft raden (de betrokkenen hebben de waarheid mee in hun graf genomen), het beeld van de bestiale Brando op de kleine Schneider is ronduit schokkend.
Hetzelfde geldt overigens voor de seksscène in het begin, als de twee elkaar voor het eerst ontmoeten. Brando werpt zich op Schneider als een roofdier op zijn prooi. Naderhand is hij voldaan en gelukkig, zij totaal beduusd en van de wereld. De emotionele klap mag echter niet te lang duren, want Bertolucci heeft veel meer in petto. Een affaire tussen een weduwenaar en een piepjong verloofde. Gesprekken over seks, liefde, dood en religie. Een minaar die de wereld door de camera aanschouwt. En dus die ene smerige scène, die wordt ingeluid als Brando brommend vraagt om een pakje boter.
De boterscène zou het eindpunt van hun affaire moeten markeren, niets is minder waar. Het meisje blijft terugkeren in de armen van haar verkrachter. Het maakt de vernedering van die scène nog groter.
Volgens 1001 Movies You Must See Before You Die heeft Bertoluccis dubieuze film eraan bijgedragen dat artistieke cinema erotiek als thema heeft omarmd. Dat zal best. Ik zie in Last Tango in Paris de erotische fantasie van een hijgerig mannetje dat naar te jonge meisjes gluurt.
Schneider en Brando zetten wel uitmuntende spelprestaties neer, dus dat is alsnog twee sterren waard. Eén voor ieder.