Met Dune: Part Two keerde Denis Villeneuve dit jaar terug naar de verzengende woestijnhitte van Arrakis. In deel één moest het geslacht Atreides noodgedwongen verhuizen naar deze nagenoeg onbewoonbare zandplaneet. Villeneuve nam ruim tweeëneenhalf uur de tijd om de personages te introduceren en hun ietwat hallucinante wereld op te bouwen. Deel twee gebruikt die basis om nog dieper in het universum van Paul Atreides te duiken.
Een jonge prins die door een deel van de oorspronkelijke Arrakis-bewoners beschouwd wordt als de onaantastbare Jezus-figuur, de Redder die de weg zal leiden naar het Paradijs. Dat is een behoorlijke verantwoordelijkheid. Kan hij dat wel aan? Moet hij die taak wel accepteren? Of slaat het onverwoestbare geloof in de Messias door naar religieuze hysterie?
De politieke spelletjes, dubbele agenda’s en aanloop naar meerdere oorlogen zijn zo complex dat het mij moeite kostte om het narratief goed bij te houden. Ik voelde dat er onder de psychedelische sfeer van alles bewoog aan thema’s en conflicten, na de eerste keer kijken blijft het net buiten handbereik.
Dat is absoluut geen ramp. Integendeel. Het nodigt juist uit om nog een keer te kijken, te ontdekken wat er verder onder het woestijnzand ligt begraven.
Bovendien zet Villeneuve maximaal in op beneveling. Alsof de film zelf van de zo geliefde spice heeft gesnoven. De beelden zijn sterk geïnspireerd door het werk van David Lynch. Het resultaat is subtiele vervreemding, ondersteund door Hans Zimmers muziek en de zinsbegoochelende decors. Dune: Part One was de koortsdroom, het vervolg is de nachtmerrie.
Achteraf dacht ik nog aan de intellectuele epossen van Christopher Nolan en hoe Dune: Part Two die traditie continueert. Net als Nolan koppelt Villeneuve verbluffende actie aan onvergetelijke beelden die ook echt iets vertellen. Visuele krachtpatserij gaat gepaard met diepgang en personages in de schaduwen van goed en kwaad.
Na de climax liggen de stukken er heel anders bij. Het verhaal is nog niet uitverteld. Uit betrouwbare bron weet ik dat er een derde deel komt. Dune: Part Two is de perfecte blockbuster. Eens zien of Villeneuve bij de volgende terugkeer naar Arrakis de lat nog hoger weet te leggen.