Het internet slaakte dit jaar een diepe zucht toen Wonka werd uitgebracht. Het was kennelijk nodig om de wonderlijke chocolatier Willy Wonka zijn eigen ontstaansverhaal te geven. Waarom? Wéér een teken van Hollywoods creatieve armoede, opnieuw een onnodige proloog waar welgeteld niemand op zit te wachten. Is het verdorie nou echt zo lastig om iets nieuws te bedenken? Laat de klassiekers verder met rust, probeer eens met iets fris te komen. Persoonlijk vond ik een film over Roald Dahls excentrieke figuur ook wat overdreven.
Niet ieder personage uit het oeuvre van de kinderboekschrijver staat te springen om een op zichzelf staande geschiedenis. Iemand als Willy Wonka is gewoon een buitenissig kereltje met een bovengemiddelde obsessie voor chocolade en andere zoetigheid. Simpel. Daar hoeft echt niet dieper op in te worden gegaan. Wat voegt het toe?
Paul King (bekend van Paddington) en Simon Farnaby gingen evengoed de creatieve uitdaging aan. Ze kozen Timothée Chalamet voor de hoofdrol, Hugh Grant voor de sarcastische Oempa Loempa, schreven pakkende liedjes en bedachten een bezopen plot dat zichzelf geen moment serieus neemt maar wel ten alle tijden het verhaal respecteert.
Oké. Dat kan werken. Iets met een ironisch toontje. Toch was ik niet direct overtuigd. Zo lijkt Chalamet net niet op zijn plek in deze uitbundige sprookjesmusical. Ik vroeg mij af of een minder serieuze acteur, iemand met een sterkere mimiek en een tikje meer energie, de rol beter had in kunnen vullen. De meer dramatisch bedoelde momenten schuren enigszins met de extravagantie. De rol van Keegan-Michael Key is wel erg flauw. En ik had gehoopt dat Grant meer schermtijd zou krijgen.
De grap is dat Wonka over deze kritiek zijn schouders ophaalt, daarna de tong uitsteekt en doodleuk zijn eigen weg gaat. Je vindt het niets? Pech gehad. Wonka heeft helemaal geen tijd voor de zure criticasters en stort zich onbeschaamd in het zoete snoepgoedavontuur van de enthousiaste en hyperambitieuze Willy.
Het is door deze attitude dat ik Wonka uiteindelijk bewonder. Dit is de mafste, kleurrijkste en leukste musical van dit jaar. Onzinnig, maar oh zo plezierig. De ultieme guilty pleasure. Een sprookje met veel te veel suiker, smakend naar chocolade waar je stiekem meer van wil hebben.
Nee, het is niet perfect. Maar omdat Wonka zijn imperfecties zo liefdevol omarmd liet ik mij alsnog onderdompelen in de vele liters chocolade. Warm aanbevolen familievermaak.