Altijd fijn om filmtips te krijgen. Zo raadde iemand mij Incantation aan, een griezelwerkje op Netflix in de stijl van de zogenaamde “gevonden video”, geïnspireerd op een waargebeurde tragedie. Een “doodenge” en “aangrijpende” horrorfilm, aldus de tipgever. Dat moest ik natuurlijk zelf eens beoordelen. Li Ruo-nan is jarenlang gescheiden geweest van dochter Dodo. Als de twee de draad oppakken in een nieuw huis, duikt er een vloek op die als een parasiet hun gezinsleven binnendringt. Het roept herinneringen op aan The Blair Witch Project.
Met als grote verschil dat de camera niet zo misselijkmakend hard schudt. Li Ruo-nan heeft ervaring als videomaakster en zorgt voor stabiele en strakke opnames.
Veel schimmig gedoe en een paar treffende schrikmomenten maken inderdaad dat Incantation soms naar de keel grijpt. De geplaagde relatie tussen Li Ruo-nan en Dodo is ook mooi gevonden. Toch merk ik dat de echte sensatie uitblijft. Dat heeft te maken met een stukje irritatie naar Li Ruo-nan. Wáárom blijft zij in godsnaam alles filmen?
Ja, met haar vloggerachtergrond begrijp ik heus wel dat zij automatisch naar de camera grijpt als er zich paranormale activiteiten voordoen. Niet dat al die activiteiten zo vreselijk veel spanning opwekken (een wc die plotseling doorspoelt), gezien gebeurtenissen uit het verleden is Li Ruo-nans neurotische drang tot nauwkeurige documentatie verklaarbaar.
Aan de andere kant is het ook een ongelukkige stijlkeuze. Want als Dodo in paniek raakt, is het dan niet veel logischer om die verrekte camera opzij te gooien en haar te troosten? Nee hoor. Pas als Dodo in huilen uitbarst neemt Li Ruo-nan haar verantwoordelijkheid als ouder. Actrice Hsuan-yen Tsai wordt zo in de ongelukkige dubbelrol van regisseuse en personage geduwd.
Een ander probleem van Incantation is zijn gebrek aan een duidelijke identiteit. Door nadrukkelijk leentjebuur te spelen bij die andere klassieker uit het subgenre mist het verhaal een eigen smoel. Ik moest ook sterk denken aan de generieke spookverschijningen die het goed doen op YouTube. Dat is leuk voor vijf minuten. Niet een speelfilmlengte van bijna twee uur.
Toen Incantation in 2020 uitkwam is hij stilletjes aan mij voorbijgegaan. Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Prima dat deze horror verder goed heeft gescoord, zo “doodeng” of “aangrijpend” vond ik hem echt niet. Kunstmatige spanningsopbouw met veel rafelige suggestie en chaotische situaties. Wat er precies aan de hand is blijft frustrerend onduidelijk. Ja, iets met de schending van een ritueel. Een beetje meer verheldering had geen kwaad gekund.