Robert Duvall houdt van de tango. In 2002 verwerkte hij zijn liefde voor de dans in Assassination Tango, een klein drama waarin hij als knorrige huurmoordenaar naar Argentinië reist voor een politieke “klus”. Overdag bereidt hij zich voor op de missie, ’s avonds bezoekt hij de dansclub waar hij zich overgeeft aan de sensuele danscultuur. Het liefst gaat hij zelf de dansvloer op, dan moet hij wel weten welke passen hij dient te zetten.
Helemaal mooi om een ode te brengen aan je grote passie. Maar als Duvall zo graag iets met de tango wilde doen, waarom dan al die moeite om een huurmoordenaar op leeftijd naar Argentinië te sturen en zoveel aandacht te schenken aan politieke besognes. Het drama is een omslachtig excuus om de tango-liefde te bereiken.
Ik denk dat een documentaire beter past bij de liefdesverklaring. Een kijkje in Duvalls persoonlijke leven, als hij samen met levens- en danspartner Luciana Pedraza de vloer opgaat en de twee hun hartstocht voor de tango etaleren. Duvall had bekende dansers kunnen interviewen. Ingaan op een stukje geschiedenis. Laten zien waarom deze dans zoveel losmaakt en het zoveel voor hem betekent.
Assassination Tango scoort bij mij een ruime voldoende, als eerbetoon aan de gepassionneerde dans had Duvall het persoonlijker mogen maken. De link tussen de mopperige huurmoordenaar en de tango blijft voor mij een beetje gezocht.
Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.
Assassination Tango op IMDb.