Het derde seizoen van The Bear stuitert alle kanten op. De eerste afleveringen grijpen terug op het inmiddels bekende recept van hypersnelle montage om zo de werkdruk van de restaurantkeuken na te bootsen, zo vanaf de bevalling van Natalie Berzatto keert plotsklaps de rust terug en wordt ruimte gemaakt voor karakterverdieping en nieuwe verhaallijnen.
De stilistische mengelmoes en het gebrek aan focus geven dit seizoen een bipolair karakter. Alsof de creatieve richting onduidelijk was. Of er juist te veel ideeën in tien afleveringen zijn gepropt. Terwijl de echte voortgang pas aan bod komt in de laatste episodes en de eerste helft van het blok voelt als tijdrekken. Verwarrend.
Toch ben ik ook niet zo negatief. Ja, het is chaos, en ja, de adhd-stijl had een tandje minder gekund, de smaak van The Bear is nog net zo verslavend als toen ik ermee begon. Kleurrijke taal, pingpong dialogen, hoogoplopend keukendrama en de vraag wanneer Carmy definitief instort: nog steeds kauw ik de afleveringen achter elkaar op. Bonuspunten voor John Cena. De pittige stemmingswisselingen en latere aandacht voor dramatische diepgang neem ik daarbij voor lief.
The Bear loopt in elk geval nog twee seizoenen door. Eens zien of de serie dit tempo volhoudt.
Je kan mij volgen via Letterboxd en Bluesky.
The Bear op IMDb.