Amy en David hebben de stadsruis verruilt voor het pittoreske platteland en proberen hun draai te vinden in hun nieuwe omgeving. Klinkt als de samenvatting van het gemiddelde relatiedrama. Maar Straw Dogs is geregisseerd door “Bloody” Sam Peckinpah, de maestro van zwaar gewelddadige westerns en actiethrillers (The Wild Bunch om wat te noemen). Het kan niet anders of er gaat wat ontploffen.
Voor de wapens op worden gepakt wil Peckinpah ons fatsoenlijk kennis laten maken met de gedoemde tortelduifjes. David is druk bezig met werk, Amy hunkert naar intimiteit. Ze proberen wel dichter bij elkaar te komen, de afstand tussen hun persoonlijkheden blijft groot. De onrust loopt verder op door pesterijen van de dorpelingen, de aanwezigheid van een oude vlam en het dubieuze gedrag van de dorpsparia.
Met één gruwelbeeld (dierliefhebbers wees voorbereid) laat Peckinpah de gespannen vrede knappen en drijft hij met veel sardonisch genoegen de personages in het nauw. De laatste twintig minuten ruimt hij in voor barbaarse oorlogsvoering. Wie zal de brute geweldsuitbarsting van Straw Dogs overleven? De wraaklustige dorpelingen? David die nog geen vogel uit de lucht kan schieten? Of Amy die vol afschuw de slachtpartij gadeslaat?
Als de kruitdampen wegtrekken zullen de overlevenden zich versuft afvragen wat er in godsnaam is gebeurd. Ik kan mij goed voorstellen dat de kijker hetzelfde denkt. Dat is wat je krijgt met Peckinpah als regisseur.
Mijn Letterboxd-oordeel: 4.5
Straw Dogs (1971) op IMDb.