Perfect Days is een nauwkeurig verslag van het dagelijkse leven van Hirayama, die voor zijn werk publieke wc’s schoonmaakt. Van het ochtendgloren tot het vallen van de avond, Wim Wenders vangt Hirayamas routines als de strofes van een gedicht. Opstaan, tandenpoetsen, snor bijknippen, werken, avondeten met een glas water, douchen, lezen, slapen, gewekt worden door de straatveger en alles weer opnieuw. De cyclus van Hirayama is een strakke cadans die op zijn beurt weer een hypnotiserend effect krijgt.
In die constructie van zorgvuldig uitgekozen details viel mij een stoorzender op. Iets dat mij een beetje uit die staat van transcendentie haalt. Hirayama heeft thuis, op zijn vensterbankje, een mobiele telefoon, portemonnee, kleingeld en een horloge klaarliggen. Iedere ochtend pakt hij die telefoon, portemonnee en het kleingeld. Maar dat horloge? Perfect Days is halverwege als Wenders ons eindelijk laat zien hoe onze antiheld het klokje om zijn pols doet.
Waarom? Ik heb werkelijk geen idee. Wenders heeft ervoor gekozen om dit specifieke moment te bewaren voor een eenmalige handeling. Alsof dat horloge nou ook weer niet zó essentieel is voor de film, maar wel belangrijk genoeg om er met één shot aandacht aan te besteden.
Natuurlijk kan het berusten op toeval, had Wenders helemaal niet in de gaten dat het horloge buiten beeld was gebleven. Maar dat betwijfel ik. Perfect Days is veel te precies opgebouwd om iets aan het toeval over te laten. Hiryamas horloge is dat ene woord waarvan de dichter heeft besloten dat het een speciale plek moet krijgen en het is helemaal aan de dichter om zoiets te bepalen. Maar in een wereld waarin alles zo strak op elkaar is afgestemd had ik liever verduidelijking gehad.
Of, nog beter, gewoon geen horloge. Hirayama lijkt mij ook niet iemand die zo bezig is met de tijd.
Ondanks dat horloge heb ik Perfect Days rijkelijk beloond. Je kan op mijn Letterboxd zien hoeveel sterren dat zijn.