Armageddon, de rampenfilm van Michael Bay, kent nogal wat gebreken. Het verhaal gaat dat NASA de film gebruikt bij het trainen van nieuwe managers, die de opdracht krijgen zoveel mogelijk fouten te ontdekken. Bruce Willis moest niets hebben van Bays bombastische regiestijl en zwoer nooit meer met hem samen te werken. En toch heeft Armageddon een jongensachtige charme, die vooral voelbaar wordt als Bay de camera richt op de dreigende asteroïde.
Enthousiast suist het op onze blauwe planeet af, deze killer, gespeend van empathie, doelgericht en met slechts één missie: totale destructie. Als deze asteroïde een personage was, dan zou het handenwrijvend en met glinsterende oogjes dichter bij onze planeet komen. Ik zou bijna zeggen dat de asteroïde meer persoonlijkheid heeft dan alle personages bij elkaar.
Ik kan ook genieten van de apocalyptische toestanden. De vooruitgesnelde brokken die met vernietigende kracht neerstorten geven een voorproefje van wat wij kunnen verwachten als de asteroïde niet snel wordt gestopt. Denk aan aardbevingen, overstromingen, explosies en gillende mensenmassa’s die in paniek wegrennen. Armageddon is een film die niets meer te bieden heeft, of wil zijn, dan lomp en puberaal vermaak. Lawaaierige situaties die de aandacht moeten afleiden van alles wat niet klopt.
Want laat er geen misverstand over bestaan. Als je over Armageddon nadenkt weet je, dit is totaal van de pot gerukt. De antihelden worden de ruimte ingevlogen, ze landen keihard op een asteroïde en moeten vervolgens een gat graven voor een bom die de asteroïde aan stukjes kan knallen. Logisch? Mwa. Het wordt echter met zoveel bombarie en razende testosteron gebracht dat ik de onmogelijke missie zonder morren accepteer.
Op intellectueel niveau is Armageddon verre van een hoogvlieger, ik durf best toe te geven dat ik er veel plezier aan beleef.
Willis moest verder niets hebben van Armageddon, ik ben best bereid wat sterren uit te delen. Uiteraard te zien op mijn Letterboxd.