Met Twin Peaks schreven David Lynch en Mark Frost televisiegeschiedenis. Toen na twee seizoenen de cultserie tot een abrupt einde kwam – om jaren later weer gereanimeerd te worden – wilde Frost graag een vervolg maken. Lynch zag meer in een proloog. Hij kreeg zijn zin met Twin Peaks: Fire Walk with Me. Wat gebeurde er voor FBI-agent Dale Cooper de beroemde moord moest onderzoeken? Hoe zagen de laatste dagen van Laura Palmer eruit?
Lynch zal zich ongetwijfeld vermaakt hebben, de publieksreactie was minder dan positief. Om er een beeld van te geven kan ik het beste Quentin Tarantino citeren: “David Lynch had disappeared so far up his own ass that I have no desire to see another David Lynch movie until I hear something different.”
Ergens begrijp ik het wel. Lynchs kenmerkende surrealisme zit de plotontwikkelingen meer in de weg dan dat het meerwaarde biedt en de connectie met de serie voelt nogal gekunsteld. De vele ideeën en personages suggereren dat Lynch en Frost vervolgen hadden gepland, die zijn er niet meer van gekomen.
Tegelijkertijd kan ik niet ontkennen dat onder de cryptische lagen een ijzersterk drama zit verstopt. Al vroeg is duidelijk dat Laura een jong meisje is met littekens op haar ziel. ’s nachts wordt zij bezocht door haar vader. Laura’s moeder weet dondersgoed wat er allemaal speelt, maar houdt verder haar mond. Als haar ouders niet in de buurt zijn gaat Laura naar een louche kroeg om daar tegen geld seks te hebben met (veel) oudere kerels.
Op het einde, na de huiveringwekkende climax, valt Lynchs surrealisme samen met het drama. Dan klopt het. Het slotbeeld zou je kunnen beschouwen als potsierlijk, voor Laura betekent het verlossing. Na alle ontberingen vindt zij eindelijk rust. Vergeet even dat Twin Peaks: Fire Walk with Me deel uitmaakt van de cultserie en zie hoe het zich openbaart als een gruwelijk en hartverscheurend incest-drama.
Zo’n bespreking is leuk, maar je zal ongetwijfeld ook willen weten hoeveel sterren ik heb gegeven. Kijk op Letterboxd en je zal het ontdekken.