Stripfiguur Judge Dredd deed nooit zijn helm af. Punt. Dus wat deed Sylvester Stallone toen hij in 1995 gestalte gaf aan de gewelddadige agent van de toekomst? De helm afzetten, natuurlijk. Dat hij zo de fans tegen zich in het harnas joeg was bijzaak. Tussendoor kibbelde hij met Danny Cannon over de stilistische koers van de film en moest Rob Schneider zorgen voor komische verluchting. Dit moest toch mislukken?
Verrassend genoeg valt dat nog best mee. “Sly” doet het helemaal niet zo slecht als de schietgrage Judge Dredd. Geen wonder. Hij is net zo rechtlijnig, stoïcijns en robotachtig als het personage. De rol is hem zowaar op het lijf geschreven.
Maar ja. Die helm hè. Geen denken aan dat Stallone zijn gezicht verborgen bleef houden. Kom nou. Hij is de bedenker van Rocky en Rambo, de filmster die zijn eigen films schrijft en regisseert. Dat ego van hem moet stralen. Een helm werkt restrictief. Daarom moet dat ding af worden gezet.
Cannon maakt er nog een dramatisch momentje van door langzaam cirkelend dichter bij de grommende acteur te komen en het gezicht met de scheefgetrokken mond en indringende ogen in beeld te laten verschijnen. Alsof we getuige zijn van de openbaring van ons hoofdpersonage. Een messiaans figuur dat voor het eerst in zijn leven uit de schaduwen stapt om zijn ware gezicht te tonen.
Grappig genoeg zorgt ook dat niet per se voor puntenaftrek. Ik ga niet beweren dat de klassieke stripfiguur recht wordt gedaan met Stallones optreden (ben je gek), maar met zijn gladiatorenlijf is “Sly” wel helemaal thuis in deze bloedige wereld. Het is de grote Stallone-show, waarin de acteur doet waar hij het beste in is: zoveel mogelijk tegenstanders naar het hiernamaals helpen.
Al met al een fijne onzinnige actiefilm. Maar misschien had Judge Dredd plaats moeten maken voor een futuristische Rambo. Dan was die helm überhaupt niet nodig geweest.