Poor Things, een hyperactieve kruisbestuiving tussen Alice in Wonderland en Frankenstein, zit vol met uitbundige seksscènes die zo uit de Kamasutra zijn geplukt, aldus de zeurderige commentaren op sociale media. Goeie film verder, hoor. Maar was al dat uitzinnige geneuk nou echt nodig? Moeten wij echt zien hoe het hoofdpersonage aan de eettafel met een komkommer speelt?
Ik kan mij voorstellen dat pikante scènes weerzin oproepen als ze verder niets toevoegen aan de film, er puur om marketingredenen in zijn gemonteerd. Bij Poor Things is daar echter geen sprake van.
De film gaat over Bella, een jong meisje dat de wereld ontdekt. Haar kop en lijf exploreert. Bella is ook een nymfomaan, altijd hunkered naar het volgende orgasme. Haar minnaars liggen nog uit te puffen, zij is alweer klaar voor de volgende ronde.
Als je met zo’n personage te maken hebt, lijkt het mij vanzelfsprekend dat verlangen ook te tonen. Al is het ook weer overdreven om de bed-avonturen te vergelijken met de Kamasutra. Ik heb dat boek niet gelezen, zo creatief zijn de standjes in Poor Things nou ook weer niet.
Je zou met de “ophef” nog bijna vergeten dat de film veel meer te bieden heeft dan louter expliciete beelden. Yorgos Lanthimos gebruikt verschillende lenzen voor een optimaal bevreemdingseffect. Het acteerwerk is fantastisch. Emma Stone speelt iedereen van het doek. We zien hoe een jong meisje opgroeit tot een slimme vrouw die een glansrijke carrière in het verschiet heeft. Er worden vraagtekens geplaatst bij de grenzen van wetenschap.
En het is simpelweg een heerlijk geschifte film. Eén van de uitschieters van dit jaar.