Met al die epische saga’s, uitbundige satires en hyper kinetische animaties die het bioscoopaanbod domineren zou je bijna vergeten dat het ook anders kan. Stiller. Kleiner. Meer bescheiden en ingetogen. Een wandeling door het park in plaats van een ritje in de botsauto’s. Denk aan The Quiet Girl. Aftersun. Of Aki Kaurismäkis Fallen Leaves. De regisseur van ironische humor en ontroerende verstilling is terug met een liefdesdrama waar één vraag tachtig minuten lang in de lucht blijft hangen: zullen tortelduifjes Ansa en Holappa op het einde bij elkaar komen?
Of heeft het immer grillige noodlot andere plannen voor het aandoenlijke koppel?
Voor Kaurismäki de ideale voedingsbodem voor prachtige scènes vol mooie details. Tijdens een romantisch diner dient Ansa met chirurgische precisie het eten op en schenkt zij bubbeltjeswijn in. Kaurismäki laat het gebruis van de bubbels goed horen. Met een lange gulzige teug drinkt Holappa de bubbeltjeswijn weg. “Klein glaasje” zegt hij.
En wat te denken van de droogkomische scène waarin Ansa een broodje zou hebben gestolen? De beveiliger krijgt het ontvreemde broodje in handen geduwd maar weet ook niet wat hij ermee moet. Of Holappas collega Huotari, die tijdens karaokeavonden uitgebreid vertelt over zijn zangkunsten en wacht op dat ene telefoontje van de platenbaas.
Iedere andere regisseur zou dit soort situaties hebben weggesneden. Kaurismäki besteedt er juist aandacht aan, plaatst ze in shots waarin elke handeling tot in de puntjes is geregisseerd. Miniatuurverhalen die perfect op zichzelf staan.
Tussen de kietelhumor door blijven Ansa en Holappa hun waardigheid behouden. Dit zijn sympathieke, hardwerkende arbeiders, afkomstig uit de minder fortuinlijke laag van de samenleving. Iedere ochtend staan ze weer op voor hun werk, gedragen zich nuchter en houden beide benen ferm op de grond. Geen superhelden of geanimeerde poppetjes, maar karakters met wie makkelijk een emotionele band wordt gesmeed.
Het biedt fraai tegenwicht aan de lichte ontregeling, zorgt ervoor dat Fallen Leaves nooit het gebied van de farce betreedt. Ik bleef hopen dat Holappa de drank zou afzweren, dat Ansa hem zijn botte gedrag kon vergeven en Kaurismäki ze een gelukkig samenzijn gunde. Een precies uitgedachte balans van tragiek en humor.
Fallen Leaves is een sprookje met ironische wendingen. Beginnend met relatief normale struikelblokken wordt het verhaal almaar dramatischer. Met een theatrale botsing knalt het knuffelige duo naar de finale. Heerlijk.