
Manifesto was eerder een videoinstallatie van artiest Julian Rosefeldt, nu heeft hij er een film van gemaakt. Of beter gezegd, een filmisch experiment. Rosefeldt heeft verschillende manifesten bij elkaar genomen, variërend van het communisme tot Dogma, die elkaar als in een gedachtestroom opvolgen. Er vallen termen als “dada”, het gaat over de val van het communisme, dat de creatie van de mens imperfect is en dat de kunst weer moet gaan rebelleren. Blanchett is een fantastische actrice naar wie je wel moet kijken, en als een kameleon springt ze van personage naar personage.
Manifesto is op zijn sterkst als het puur bij handelingen en beeld blijft. De soundtrack en de grijze lucht dragen bij aan een beklemmende sfeer die zich onder de huid nestelt. Of we nu een school zien, een rockcafé of een woonkamer, alles heeft iets kunstmatigs. Blanchett draagt de scènes met gemak. Ze draagt voor met verheven stem, spuwt de woorden eruit en kijkt de kijker recht aan. Het is niet duidelijk waar en wanneer alles zich precies afspeelt, Rosefeldt lijkt een postapocalyptische wereld op te willen roepen.
Julian Rosefeldt/Cate Blanchett
Mijn dank gaat uit naar www.herrie.com om deze film te mogen zien en bespreken.

