Met The Death of Robin Hood koos Michael Sarnoski voor wat je de anti-Robin Hood film kan noemen. Het rauwe en groezelige drama is niet geïnteresseerd in kinderlijke fabeltjes en zeker niet in het ophemelen van de zogenaamd vriendelijke schurk die stal van de rijken en gaf aan de armen. Sarnoski, die eerder Nicolas Cage een stevige rol gaf in Pig, heeft de glanslaagjes van de titelheld weggeschuurd en geeft ons een bloeddorstige barbaar die de strijd met zijn demonen moe is. Na het grove bloedvergieten van de eerste scènes komt het drama zo’n beetje tot stilstand en krijgt de langbaardige legende alle ruimte voor contemplatie in een klooster.
The Death of Robin Hood gaat over het onder ogen komen van een zondig leven en hopen dat de hemelpoorten zich alsnog voor je openen. Dat alles resulteert in een zwaarmoedige en bij vlagen ongemakkelijk gewelddadige film met een doorleefde Hugh Jackman, sombere muziek en veel aandacht voor het weerbarstige landschap.
Daar moet je in mee willen gaan. Gezien de publiekscommentaren zorgt The Death of Robin Hood voor flinke tweedeling. Te serieus en gewichtig voor de één, op een merkwaardige manier lyrisch voor de ander. Ik heb genoten van de duisternis.
De Filmjunk spreekt:
