Na lang aandringen en volhouden heeft Gustav Borg, de onuitstaanbare rotzak van het prachtige Sentimental Value, zijn zin gekregen. Dochterlief Nora speelt de hoofdrol in zijn nieuwe film. De combinatie van autobiografie, fictie en non-fictie wordt het beste en meest persoonlijke werk uit Gustavs lange loopbaan. Daarom moet Nora meedoen. Want niemand anders kan deze rol spelen. Ook Amerikaans filmster Rachel Kemp niet.
Omdat Nora wil niets met haar vader te maken wil hebben duurt het lang voor ze het aanbod accepteert. Gezien Gustavs manipulatieve en narcistische gedrag heb ik daar alle begrip voor. Eigenlijk is het slagen van de regisseur daarom onverteerbaar. Beter was Sentimental Value geëindigd met de voorzichtige aanzet tot een familiereünie. Mag de kijker zelf bepalen of de familiebanden inderdaad herstellen.
Het is dankzij het rijke script van Joachim Trier en Eskil Vogt en het charmante spel van Stellan Skarsgård dat Gustav nog iets van sympathie behoudt. Misschien dat de dwingende regisseur, diep vanbinnen, minder horkerig is dan dat hij zich voordoet. En misschien is zijn nieuwste film ook bedoeld om sorry tegen Nora te zeggen. Sorry voor de door hem veroorzaakte ellende. Het einde van Sentimental Value heeft een wrang smaakje omdat de koppige Gustav in zekere zin heeft gewonnen, ergens klopt het ook wel.
De Stem van de Filmjunk:
