Riff Raff is een geruststelling voor de fans van onbereikbare brompot Bill Murray. Hun grote held, grijs geworden mister “Murricane”, de man die graag improviseert en tegenspelers irriteert, is nog niet met pensioen. Naar mijn idee verdiepte hij zich steeds meer in zijn rol van kluizenaar, verstopt in een wereld waar alleen golf telt, maar hij doet nog steeds mee op de filmset.
Murray heeft ook nog steeds die kenmerkende droge humor. Niemand die zo gepijnigd kan kijken als hij. Alsof het gewicht van de wereldellende op hem drukt. Elk woordje doet pijn. Kost moeite. Bij hem is dat grappig. Want hij is Murray, het charmante bloedchagrijn met stoïcijnse staar en uitgestreken smoel. Verdwaasd. Verdwaald. Alsof hij op de verkeerde set staat en de verwarring schouderophalend voor lief neemt.
“Ach vooruit”, zie je hem denken, “laat ik dan maar de chaos omarmen en het een beetje erger maken”. Zie het escaleren tot er niets meer overblijft. Want dat is wat Murray doet. Ook als de film weinig voorstelt. En Murray zich minimaal inzet. Zoals bij Riff Raff.
Het zal de liefhebbers een rotzorg zijn. Want hun geliefde held Murray doet nog steeds mee. En daar is alles mee gezegd.
Eén ster.
Je kan mij volgen via Bluesky, Letterboxd, Instagram en Facebook.
Riff Raff op IMDb.
