“Cinecenter draait Le Comte de Monte-Cristo met pauze?”
“Hij duurt bijna drie uur.”
“Drie uur…?”
“Precies.”
“Waarom weer zo vreselijk lang?”
“Daarom. Je moet het publiek toch een beetje ademruimte geven, met al die duels en dubbele agenda’s. Maar die honderdtachtig minuten, daar merk je niets van hoor, het avontuur vliegt voorbij.”
Een week later.
“Nou, ik heb hem gezien, Le Comte de Monte-Cristo. Maar dan wel in de Filmhallen, want daar werd hij vertoond zonder een storende pauze.”
“En?”
“Fantastisch! Die beginscène op zee zet de toon en geeft het idee van een pure ouderwetse avonturenfilm, maar daarna evolueert Le Comte de Monte-Cristo ook naar een naargeestig drama over de verstrekkende gevolgen van een persoonlijke vendetta. Psychologische oorlogsvoering zonder winnaars. Goed, het is zo nu en dan wel een beetje te enthousiast opgepoetste zeep met al het melodrama, maar je had verder helemaal gelijk: die drie uur voelde geen moment te lang. Alleen, is het dan wel nodig om het publiek adempauze te geven? Is het niet veel fijner om in het ritme van het avontuur te blijven?”
“Tja, iedereen die hier een kaartje koopt vindt het toch prettig om tussendoor naar de wc te gaan, even naar de bar te komen.”
“Hoe dan ook, topfilm. Echt waar.”
Mijn Letterboxd-score: 4.5/5
Le Comte de Monte-Cristo op IMDb.
Je kan mij ook volgen via Bluesky.