Unicorns. Dan denk ik aan de bedwelming van There Should Be Unicorns van The Flaming Lips. Het onsterfelijke Charlie The Unicorn Goes To Candy Mountain. Het bij ieder bekende beeld van de gehoornde paarden. Maar een prettig gestoorde genremix van horror, komedie en drama over een gebarsten vader-dochter relatie en bijtend commentaar op de farmaceutische industrie?
Nee. Daar was ik nooit op gekomen.
Alex Scharfman wel.
Hij schreef en regisseerde de fantastische in bloed gedoopte glitteronzin van Death of a Unicorn, waarin de gehoornde sprookjespaarden worden voorgesteld als charmante dieren waar je tegelijkertijd geen ruzie mee wil hebben. Zo kan je er wel een spirituele band mee krijgen en is de hoorn goed voor een psychedelische ervaring. Maar als je de hoorn van zo’n majestueus fabelwezen vermaalt tot medicijn (en opsnuift), de mythologische dieren beschiet voor nog meer medicijn en er bedenkelijke fokmethodes bij betrekt, dan vraag je natuurlijk wel een beetje om problemen. Die hoorn heeft niet alleen helende krachten. Het is ook zeer geschikt als wapen. Probeer je dan maar eens te verdedigen met een geweer of kruisboog.
Death of a Unicorn zegt: dont mess with the Unicorn. Aaien mag. En anders moet je er met een hele grote boog omheen lopen.
Mijn Letterboxd-score: 4/5
Death of a Unicorn op IMDb.
Je kan mij ook volgen via Bluesky.