In de begindagen van corona, toen het virus Nederland nog niet had bereikt, verhuisde ik naar een bescheiden woonstudio van vijfentwintig vierkante meter. Mijn echte eerste eigen huisje, diep in Amstelveen. Ook mijn werk veranderde van plek. Het karakteristieke Jacob Bontiusplantsoen, waar ik in de bloedhete meimaand van 2014 was begonnen als klantenservicemedewerker, werd verruild voor een sfeerloos betonnen blok in de buurt van de van der Madeweg.
Verhuizen kost energie. Daarnaast moest ik dagelijks lange wachtrijen wegbellen. Abonnees klaagden steeds luider over niet bezorgde kranten, gemiste kortingen en de belachelijk lange wachttijden. Bij de eerste Nederlandse corona-besmetting bleef de ziekte dan ook een niet-noemenswaardig bliepje op mijn radar. Bovendien had ik gewoon weinig behoefte aan alarmerende berichten over de aanzwellende corona-dreiging.
De eerste persconferentie, toen Jaap van Dissel adviseerde om in de elleboog te hoesten en niezen, heb ik niet gezien. Ik zag mondkapjes verschijnen in het openbaar vervoer en besloot dat zeker niet te doen, zo’n mondkapje. De gevallen van corona in de ziekenhuizen namen rap toe. De onrust groeide.
15 maart 2020 had ik geen andere keus dan de kritieke situatie te accepteren. Een dag die ik sowieso niet vergeet, want dat is de verjaardag van één mijn beste vrienden.