In een hotelkamer wordt Romy bevredigd door Samuel. Met tranen in haar ogen fluistert ze eerst dat het niet lukt (“ik moet plassen”) om dan alsnog langzaam overvallen te worden door explosief genot. Kreunend en grommend, met rood aangelopen kop en grote ogen, komt zij klaar. Het orgasme, al die tijd krampachtig onderdrukt, mag eindelijk naar buiten.
Je voelt, dit komt van diep. Heel erg diep. Voor de eerste keer geeft Romy zich over aan de verboden verlangens en fantasieën waar zij van kinds af aan zo vurig naar heeft gehunkerd. Het seksmonster in Romy is bevrijd. En het wil meer. Veel meer. Romy wil meer. Zij weet wat ze riskeert na de hotelkamer, toch blijft ze Samuel opzoeken. Net als een junkie die niet van het verslavende gif kan afblijven. Doorgaan tot het kritieke punt is bereikt.
Het complexe spel tussen Romy en Samuel, een ongrijpbaar duel van domineren en gehoorzamen, komt in een stroomversnelling. Het lukt Romy nog niet om de regie écht los te laten. De rolverdeling blijft diffuus. Wie is de verleider? Wat is Samuels doel? Wat verwacht Romy van hem? Ze weten het zelf niet eens.
Een verontrustende, spannende en opwindende erotische thriller.
(En, nog geheel terzijde: een glas melk smaakt voortaan heel anders.)
Mijn Letterboxd-score: 4/5
Babygirl op IMDb.