Nog eentje dan. De allerlaatste. Een licht verteerbare titel om een mooi filmjaar mee af te sluiten. Het werd Red One, waarin Dwayne Johnson de beveiliger van de Kerstman speelt. De grappen schrijven zichzelf, zou ik zeggen. Maar ondanks de verzameling zoete clichés en bezopen ideeën moet ik toegeven dat ik Red One helemaal niet zo slecht vond.
Ik vermoed dat alle betrokkenen heel goed wisten waar ze in beland waren en liefdevol de idioterie omarmden. Dat voel je. Het speelplezier spat van het scherm en zorgt voor aanstekelijk enthousiasme. Het hoeft ook niet altijd zo bloedernstig. Niets mis met een beetje meligheid tijdens de decembermaanden.
Eigenlijk, als ik er zo over nadenk, is Red One het beste te vergelijken met een groot glas glühwein. Net zoals de hete zoete drank zorgt de verrukkelijke Kerstmisonzin voor een aangename roes en wordt het kritisch denkvermogen tijdelijk uitgeschakeld. Reusachtige sneeuwpoppen op een zonovergoten strand? Johnson die te pas en onpas van formaat verandert? Krampus die ooit een relatie had met Grýla?
Lekker laten gaan.
Red One is onbekommerde Kerstlol voor de twee dagen “vrede op aarde”. Laat Johnson maar lekker de Kerstman redden zodat het feest door kan gaan.
Perfect om 2024 mee uit te zwaaien.
Mijn Letterboxd-score: 3/5
Red One op IMDb.