Achter het verhaal. Welk beeld, woord, zin, detail, nieuwsbericht of gedachte-experiment prikkelt mijn verbeelding en smeekt om een nadere uitwerking, leidend tot een al dan niet bevredigende conclusie? Deze keer: “Afscheid van Daniël Boïcan”. Over het loslaten van een romanpersonage en boeken die nooit geschreven zullen worden.
Eigenlijk wil ik Daniël Boïcan helemaal niet loslaten. Twintig jaar lang al cirkel ik om hem heen als een haai die zijn prooi in de gaten houdt. Dat klinkt als een willekeurig beeld om mijn probleemrelatie met Daniël in woorden te vangen, gezien de context is het best nog treffend. Ik zou willen zeggen, ironisch.
Ik had grootse plannen met hem. Een serie sfeervolle thrillers waarin Daniël door de straten van Amsterdam sluipt en heimelijk zijn slachtoffers uitkiest. Een wereldstad in de greep van een gezichtsloze gek die alles en iedereen uitdaagt om hem te ontmaskeren. Ik weet nog steeds heel zeker dat de boeken een breed publiek zouden bereiken, met hoge noteringen in de bestsellerlijsten en op den duur uiteraard de film.
Maar ja. Zoals mijn prozadocent het ooit zo treffend verwoordde: je moet een idee wel tot leven brengen. En dat doe je met één of meerdere karakters. Ik kan doorgaan met mijn wanhoopspogingen om van Daniël een goed doorbloed personage te maken, de sadistische rotzak laat zich niet zien. Een minieme glimp van zijn antisociale persoonlijkheid daargelaten lukt het mij niet om grip op hem te krijgen.
Dit afscheid voelt verdorie als een vernedering. Ik weet alleen heel zeker dat het inmiddels verspilde creatieve energie is om nog langer aandacht aan hem te besteden. Mijn frustraties wegen op tegen trots en ego. Dus keer ik na twintig jaar mijn rug naar hem toe en concentreer mij op de projecten waar ik nog mogelijkheden in zie. Die zijn er namelijk ook nog.
Of Daniël mij zo makkelijk met rust zal laten is een tweede. Ach. Dat moet hij zelf weten.