Beste onbekende metroman,
Vorige week zondag speelde jij voor goedzak door voor toesnellende passagiers de metrodeuren open te houden. Steeds als de deuren met sluiting dreigde drukte je op de knop om ze weer open te krijgen. Ook toen het signaal voor vertrek werd gegeven hield je de deuren krampachtig open. Net zolang tot er niemand meer aan kwam rennen.
Natuurlijk handelde je puur uit vriendelijkheid, jij lieve onbekende metroman. Iedereen weet dat het onacceptabel is om je vervoer te missen. Je wilde gewoon helpen. Dat kan ik waarderen.
Maar ik schrijf je niet voor niets, beste lieve onbekende metroman. Door de metrodeuren steeds tot openen te dwingen kan de metro niet vertrekken. Ik wil wedden dat de metrobestuurder hardop zat te vloeken toen die vermaledijde deuren weigerden om te sluiten. Zo zou de metro verlaat arriveren bij de volgende haltes.
Het mooiste is dat jij daar niet eens de schuld van krijgt. Jij bent de held van de dag. De super-metroman. GVB echter mag zich weer uitgebreid gaan verontschuldigen voor de zogenaamde slechte service.
Misschien, voor de volgende keer, beste onbekende metroman, als de metro moet vertrekken, dat jij dan de deuren met rust laat. Ook als er passagiers komen aangerend. Want iedereen die al binnen is wil óók graag vertrekken.
Soms is hoffelijkheid gewoon verkeerd getimed.